biuletyn

godlo

 

 

 

 

Kubuś Puchatek

 

child 1099756 640

 

Ruch jest naturalną, fizjologiczną potrzebą dziecka, jednocześnie warunkuje prawidłowy jego rozwój. Z aktywnością ruchową wiążą się bardziej szczegółowe pojęcia, a mianowicie umiejętności motoryczne. Można je podzielić na dwie grupy: motorykę dużą oraz motorykę małą. Rozwijanie tych umiejętności w znaczący sposób przyczynia się do poprawy całościowego rozwoju dziecka (także w kontekście społecznym), czyli wpływa na lepsze radzenie sobie w grupie przedszkolnej.

„Ruch jest życiem – życie jest ruchem”
Alfred Senger

Motoryka duża i motoryka mała

Samo pojęcie motoryki nasuwa skojarzenia z ruchem, sprawnością fizyczną. Jednak, nawet najprostszy ruch wynika ze złożonych procesów, których wykonawcą są mięśnie, a zarządcą jest mózg.

Składowe motoryki to między innymi:
• wytrzymałość i kondycja
• siła i jej zastosowanie
• ruchomość
• koordynacja i świadomość ciała
• szybkość i zdolność reakcji
• równowaga

Układ motoryczny różnicujemy na dwie kategorie, tj.: motorykę dużą i motorykę małą. Co dokładnie oznaczają te pojęcia?

Motoryka duża stanowi wszystkie obszerne ruchy, w które jest zaangażowane całe nasze ciało lub jego znaczna część, np. ręce i nogi. Jest to taki rodzaj aktywności ruchowej jak: chodzenie, bieganie, skakanie, czołganie się, jazda na rowerze, czy też pływanie.

Motoryka mała natomiast znajduje swe odniesienie we wszelkich ruchach palców i dłoni, czyli ruchach o znacznie mniejszym zakresie, ale wymagających ogromnego skupienia i koncentracji uwagi. Motoryka mała to takie czynności, jak: rysowanie, malowanie, pisanie, ugniatanie czegoś w dłoni, czy rzeźbienie.

Ważne jest, aby dziecko rozwijało umiejętności zarówno w dziedzinie dużej, jak również małej motoryki. Jego osiągnięcia w każdej z tych dziedzin nie muszą być jednakowe, jednak dobrze jest, aby miało okazję do ćwiczenia zarówno drobnych, precyzyjnych ruchów, jak i tych dużych, zamaszystych.

Aby dziecko mogło poprawnie wykonywać złożone ruchy motoryki małej (rysowanie, pisanie), powinno najpierw dobrze opanować proste ruchy z zakresu motoryki dużej (ogólna aktywność ruchowa). Dlatego im więcej form ruchowych dziecko opanuje w okresie przedszkolnym, tym lepiej rozwiniemy jego koordynację ruchową i koncentrację uwagi, co znacznie ułatwi mu wykonywanie wszelkich czynności manualnych, jakie spotkają je w szkole.

Motoryka a wpływ na rozwój dziecka

Motoryka jest związana z następującymi dziedzinami życia:
Rozwój społeczny: Interakcje z innymi i relacje międzyludzkie zależą od motoryki. Jeśli dziecko jest na niższym poziomie motorycznego rozwoju od rówieśników, szybko zostanie wykluczone lub zacznie unikać sytuacji, których aktywność sportowa będzie wymagana.
Rozwój fizyczny: Tylko przy odpowiedniej dawce ruchu kości, mięśnie i system nerwowy mogą się prawidłowo rozwijać.
Rozwój poznawczy (kognitywny): Zdolność i efektywność uczenia się są znacznie wyższe, jeśli dziecko dużo się rusza, a jego motoryka rozwija się poprawnie. Także zdolność reakcji poprawia się.
Rozwój sensoryczny: Rozwój sensoryczny, czyli postrzeganie zmysłami, może prawidłowo rozwijać się jedynie wtedy, gdy dziecko jest aktywne fizycznie. Postrzeganie wizualne poprawia się, jeśli maluch np. biegnąc, musi orientować się w przestrzeni. Bieganie po różnym podłożu wpływa pozytywnie na rozwój wrażeń dotykowych.
Rozwój emocjonalny i psychiczny: Dzieci, u których obserwuje się prawidłowy rozwój motoryki, są bardziej stabilne emocjonalnie. Mają pozytywny obraz siebie, wierzą we własne możliwości i rzadziej są lękliwe.
Rozwój mowy: Rozwój mowy jest także związany z motoryką. Jeśli ruchy konieczne do mówienia nie są prawidłowo wykonywane, dziecko nie nauczy się dobrze mówić. Poza tym dzieci, które dużo się ruszają, lepiej się koncentrują i są bardziej chłonne.

Dlaczego umiejętności motoryczne są przydatne w przedszkolu?

• dziecko z większym sukcesem będzie się włączać do różnych gier, sprawniej operować zabawkami;
• sprawne motorycznie dziecko potrzebuje mniej pomocy w rozmaitych czynnościach. Będąc w grupie jest jednym z wielu dzieci, zatem im bardziej jest samodzielne, tym jest mu łatwiej i zyskuje większą pewność co do swoich możliwości (nie musi np. prosić o pomoc przy wyjęciu jakiejś zabawki, gdyż samo sprawnie otwiera pudełko, sięga po coś na półkę itp.);
• zabawa w wieku przedszkolnym jest realizowana jako wyraz różnych aktywności motorycznych. Jeżeli dziecko ma trudność w układaniu klocków, łapaniu piłki czy innych podobnych czynnościach, grupa dzieci może wyłączać go z zabawy (lub samo dziecko nie podejmuje się udziału w zabawie);
• motoryka powiązana jest z rozwojem intelektualnym. Słabo rozwinięte zdolności motoryczne powodują niepewność, niezgrabność czy powolność, a to wpływa na spowolnienie rozwoju umysłowego, blokuje ciekawość dziecka;
• sprawność motoryczna niesie za sobą większą zaradność, uważność i aktywność. Oceniając się w odniesieniu do innych dzieci, cechy te z pewnością dodadzą dziecku pewności i zwiększą szacunek do własnej osoby.

Praktyczne wskazówki, czyli na co zwrócić uwagę, by rozwijać motorykę:

• zadbajcie o stan fizyczny dziecka. Zdrowsze dzieci robią większe postępy w rozwoju motorycznym, w przeciwieństwie do dzieci chorowitych, które będąc osłabione, nie mają możliwości i okazji, aby ćwiczyć i tym samym usprawniać motorykę;
• zwracajcie uwagę na sposób odżywiania. Dieta powinna być zrównoważona. Dziecko otyłe ma zdecydowanie słabsze zdolności motoryczne;
• stwarzajcie okazję do różnorodnych aktywności – spacerujcie, uczcie jeździć na rowerze, pozwalajcie korzystać z placów zabaw, z różnymi sprzętami. Dziecko, spędzające większość czasu w mieszkaniu, wolniej rozwinie zdolności motoryczne;
• nie wyręczajcie dziecka w ubieraniu się (jeśli potrafi już to zrobić);
• zachęcajcie do samodzielnego sięgania po zabawkę, która upadła lub znajduje się na wyższej półce;
• nie nalegajcie na naukę drobnych i precyzyjnych ruchów dopóki dziecko nie opanuje tych podstawowych z zakresu dużej motoryki, np. szanujcie same starania, jeśli nawet rysunki bardziej przypominają bazgroły. To ważny etap, który przygotowuje do dalszego rozwijania umiejętności pisania i rysowania;
• nie przyśpieszajcie nauki czynności, na które dziecko jeszcze nie jest gotowe, gdyż wzbudzi to w nim lęk przed dalszymi próbami i spowoduje rezygnację.
• unikajcie karcenia z powodu nieudolności, potknięcia czy upuszczenia czegoś. To może jeszcze bardziej usztywnić ruchy dziecka i nasilić niezręczność;
• będąc w parku czy na placu zabaw, zachęcajcie do tego, aby dziecko skakało na dwóch nogach do przodu i do tyłu, następnie na jednej nodze, a także bawiło się w klasy. Ćwiczenia takie usprawniają koordynację ruchową.
• tańczcie – wspólnie lub zachęcajcie dziecko do takiej aktywności. To rozwinie zdolności przestrzenne i poczucie kontroli nad ciałem.
• bawcie się piłką – łapcie, odbijajcie zamiennie raz jedną raz drugą ręką, wrzucajcie do zaimprowizowanego kosza. Korzystnie wpłynie to na kontrolę i koordynację ruchów.

Zakres umiejętności w wieku do 5 lat

MOTORYKA DUŻA:
- schodzi ze schodów, stawiając nogę na każdym stopniu
- może kozłować piłkę 5 razy pod rząd
- może kozłować piłkę w kierunku osoby oddalonej o 1,5 m
- może złapać piłkę po odbiciu od ziemi
- może rzucić piłkę w kierunku osoby oddalonej o 1,5 m
- może kopnąć piłkę
- może samodzielnie usiąść na huśtawce
- może skakać obunóż
- może skakać na jednej nodze (na prawej i lewej)
- może skoczyć do przodu i zeskoczyć na nogi
- może chodzić po linii, stawiając nogę przed nogą
- może stać na jednej nodze przez 10 sekund
- utrzymuje równowagę przy pomocy rąk

MOTORYKA MAŁA:
- trzyma ołówek prawidłowo
- używa kredek świecowych nie łamiąc ich
- używa nożyczek
- koloruje, nie przekraczając linii
- umie narysować kwadrat
- umie narysować dobre koło
- umie układać prostą układankę
- korzysta z kleju nie robiąc dużego bałaganu
- umie nawlec dwa koraliki na sznurek
- używa łyżki bez rozlewania
- pije wodę ze szklanki bez rozlewania
- wertuje kartki bez wyrywania

Aby opanować daną sprawność, dziecko musi:
- być dojrzałe do nauki
- mieć możliwość obserwacji dobrych wzorców
- mieć stwarzane okazje do ćwiczeń
- mieć wsparcie otoczenia w postaci zachęty, demonstrowania umiejętności, poprawiania błędów

Opracowanie: Marta Cygan, psycholog, zespół Akademii Zdrowego Przedszkolaka

Literatura: „Twoje dziecko szczęśliwe w przedszkolu”, Jovanka Jowicic

cartoon kids clipart

W tym artykule chciałabym przedstawić przykłady zabaw, które pomogą nam w rozwijaniu u dzieci inteligencji emocjonalnej – umiejętności, którą już od najmłodszych lat możemy i powinniśmy kształtować. Osoba inteligentna emocjonalnie potrafi wzbudzać w sobie emocje, które sprzyjają osiąganiu realizowanych celów oraz wyciszać te, które temu szkodzą, stąd coraz mocniej akcentowany pogląd, iż za powodzenie w różnych dziedzinach życia człowieka odpowiedzialna jest głównie inteligencja emocjonalna.

Bawiąc się z naszym dzieckiem wykorzystajmy różne możliwości, które pomogą dziecku poznać własne emocje, identyfikować i nazywać stany emocjonalne innych osób, zrozumieć potrzeby drugiego człowieka i ogólnie radzić sobie w różnych sytuacjach. 

W co się bawić, aby rozwijać inteligencję emocjonalną?'

Podejmując się działań, które mogą pomóc dziecku w kształtowaniu świata uczuć ważne jest także, aby rodzice zrozumieli, że nie ma złych emocji, każdy je przeżywa i nie można ich lekceważyć, wyśmiewać i oceniać. Korzystna dla rozwoju emocjonalnego dziecka jest też sytuacja, kiedy rodzice potrafią rozpoznawać własne emocje, są wrażliwi na emocjonalne sygnały płynące od ich dziecka, kiedy potrafią je stosownie interpretować i na nie odpowiadać. 


Propozycje zabaw i zajęć w domu

1. Nazywamy swoje uczucia - dzieci oglądają ilustracje przedstawiające uczucia np. radość, smutek, strach, gniew, zdziwienie. Następnie opisują co czują postacie na rysunkach. Co takiego się wydarzyło, że dana osoba na obrazku właśnie to odczuwa. Można odwołać się do doświadczeń dziecka np. kiedy ty jesteś szczęśliwy itp.

2. Wyrażanie uczuć mimiką - Dziecko i rodzice oglądają ilustracje z twarzami wyrażającymi różne emocje. Należy wspólnie z dzieckiem nazwać te uczucia, a kiedy już zaznajomi się ze wszystkimi emocjami, wówczas dziecko otrzymuje jedną ilustrację z obrazem twarzy przedstawiającej jakieś uczucie, musi je pokazać, tak by rodzic mógł odgadnąć, co to za emocja. I tak na zmianę, raz rodzic, raz dziecko, można również grać na punkty czy w parach.

3. Lustro - Dziecko stoi naprzeciwko rodzica, któ¬ry jest lustrem. Dziecko pokazuje różne miny wyrażające emocje, rodzic próbuje je dokład¬nie powtórzyć. Potem następuje zamiana ról.

4. Czary-mary - Dziecko rysuje na kartce sytuację, osobę, której się boi, np. ducha. Dorosły jest czarodziejem, który zmienia rysunek w taki sposób, żeby zmniejszyć strach dziecka, np. rysuje klatkę dla ducha.

5. Rodzinny album - Podczas wspólnego oglądania fotografii rodzice wraz z dzieckiem skupiają się na emocjach osób na zdjęciach. Rodzice przypominają sobie chwile z dzieciństwa i opowiadają o swoich przeżyciach.

6. Worek z prezentami - Dorosły udaje, że niesie ciężki worek. Wyjaśnia, że są w nim skarby. Następnie razem z dzieckiem udają, że szukają w worku swojego skarbu, wyjaśniają, co znaleźli i do czego ten skarb (przedmiot) będzie potrzebny.

7. Bohater - Każde dziecko potrzebuje pozytywnych wzorów do naśladowania. Dobrym pomysłem jest zebranie zdjęć przedstawiających ludzi, którzy odnieśli sukces w różnych dziedzinach i opowiadanie o tym dziecku, np. o wirtuozach, postaciach historycznych, bohaterach itp. Im więcej pozytywnych postaci dziecko pozna, tym bardziej będzie próbowało naśladować zachowanie osób stawianych mu za wzór.

8. Księga rekordów – Możemy założyć wspólnie z dzieckiem jego własną księgę rekordów i zapisywać tam wszystkie sukcesy, które udało się dziecku osiągnąć, np. jak szybko udało się mu posprzątać zabawki, ubrać się, czy pokonać jakąś przeszkodę czy zadanie, które sprawiało mu trudność, np. zapinanie suwaka, wiązanie butów itp. Ważne, by dziecko podejmowało wyzwania dla własnej satysfakcji, a nie w dla satysfakcji i nagrody od rodziców, gdyż tylko wówczas rozwija wewnętrzną motywację do działania.

9. Czas uczuć - Z tektury lub z drewna wykonujemy razem z dziećmi zegar, który wskazuje – zamiast godzin – uczucia. Przymocowujemy na środku ruchomą wskazówkę. Na tarczy zamiast cyferek pojawiają się rysunki, przedstawiające twarze wyrażające określone emocje. Zaczynamy od czterech podstawowych emocji: złość, strach, smutek i radość – dzielimy tarczę na cztery równe części. Zegar wieszamy w miejscu widocznym i dostępnym dla każdego.
Wyjaśniamy: Ten zegar zamiast godzin pokazuje uczucia. Możecie pokazać, jak się czujecie w danej chwili, przesuwając wskazówkę zegara. Wtedy mamusia i tatuś (brat i siostra) będą wiedzieli więcej o waszym nastroju i być może będą potrafili wam pomóc.
Kiedy dziecko używając zegara, pokaże swoje uczucia, postarajcie się to zauważyć, mówiąc głośno np.: Widzę, że jesteś teraz smutny. Chcesz się przytulić? To może wystarczyć, by poprawić humor dziecku, a jeśli nie, to w ramionach czułego rodzica będzie mu łatwiej powiedzieć, jaka jest przyczyna takiego stanu.

10. Historia o Świętym Mikołaju - Rodzice wraz z dzieckiem tworzą historię o Mikołaju ... Święty Mikołaj od rana był bardzo smutny, bo... (dziecko kończy zdanie, np. nie spadł śnieg). Dorosły - Mikołaj zastanawiał się, jak rozwiezie prezenty i poszedł po pomoc do ... Długość historii zależy od inwencji uczestników zabawy.

Bez wątpienia przedszkolaki potrzebują wsparcia ze strony nauczycieli i rodziców, aby rozwiązywać problemy, przeżywać ciężkie i smutne chwile, móc w pełni odczuwać radość, dumę i mieć pozytywną samoocenę. Ważne jest, aby rodzice odeszli od przekonania, że najważniejszy dla dziecka jest jego rozwój poznawczy. Badania potwierdziły, bowiem, że ani wysoki iloraz inteligencji, ani umiejętność czytania, pisania czy rozległa wiedza nie determinują sukcesu dziecka. Dlatego tak ważne jest kształtowanie inteligencji emocjonalnej już od najmłodszych lat.

Marta Cygan, psycholog, zespół Akademii Zdrowego Przedszkolaka
Bibliografia: Ewa Skwarka [w:] Wychowanie w Przedszkolu, nr 5/2010, 11/2009

skan

 

skan1

IMG 20170921 0001IMG 20170921 0002

 

indeks

Część z nas w ogóle nie zwraca na niego uwagi, inni wręcz przeciwnie -przywiązują do niego bardzo dużą wagę. Mowa o jadłospisie, który jest dostępny dla każdego, na przedszkolnych i szkolnych tablicach. Czy faktycznie warto czytać menu z potrawami, które są serwowane naszym dzieciom? Czy powinniśmy się nim interesować?

Jadłospis to źródło wiedzy dla każdego Opiekuna i Rodzica. Dzięki niemu możemy dowiedzieć się, co dokładnie jest podawane naszym dzieciom do jedzenia! Poprzez dokładne przeczytanie codziennego menu, możemy stwierdzić, czy jest ono zdrowe, pełnowartościowe i po prostu smaczne. Gdy widzimy, że są tam potrawy, które nasz maluch niekoniecznie lubi, możemy spodziewać się, że odmówi ich zjedzenia i może wymagać podania większego posiłku po przyjściu do domu (oczywiście, zależy to od indywidualnego uczucia głodu i sytości każdego dziecka). Ocena jadłospisu to również okazja, by zachęcić naszą pociechę do zjedzenia konkretnych potraw bądź chociaż skosztowania produktów nielubianych. Poprzez uśmiech, wyrażenie aprobaty dla serwowanych dań i ich pozytywne skomentowanie, pokażemy maluchowi, że nam samym takiego rodzaju potrawa smakuję, że chętnie sami byśmy ją zjedli. Pamiętajmy, że dzieci doskonale zapamiętują nasze postawy i zachowania, bardzo często je naśladując. Taka postawa to jedna z metod, którą stosuje się u dzieci, mających ogólne problemy z jedzeniem bądź spożywaniem określonych artykułów spożywczych. owo

Ocena jadłospisu wcale nie jest rzeczą prostą. Szczególnie, jeżeli nie myślimy o tym, że oprócz ułożenia zdrowego menu, trzeba mieć na uwadze również zasoby finansowe przeznaczone na ten cel. Jednak, stworzenie pełnowartościowego jadłospisu, który mieści się w ustalonym budżecie, jest naprawdę możliwe! O to właśnie powinniśmy się starać i wspólnie z placówką w tym temacie współpracować, a nie walczyć i krytykować. Tylko konstruktywna rozmowa, wspólne pomysły i zaangażowanie (placówka – Rodzic/Opiekun), a może nawet włączenie dzieci w ten proces, zaowocuje pozytywnymi zmianami.
Pamiętajmy – zdrowe żywienie również determinuje przyszłość naszego dziecka.

Jadłospis przedszkolny

W sierpniu zeszłego roku pojawiło się Rozporządzenie Ministra Zdrowia tzw. „sklepikowe”, które regulowało konstruowanie jadłospisu przedszkolnego i szkolnego. Jednak, jak już wiadomo, ma ono niedługo ulec zmianie.

Istnieją pewne zasady, na których jadłospis powinien się opierać i na nie na pewno powinniśmy zwrócić uwagę:
- podanie minimum 3 posiłków dziennie,
- pojawienie się warzyw lub owoców w każdym posiłku (z przewagą warzyw), warzjpg
- przynajmniej jeden produkt pełnoziarnisty podczas dnia (np. ciemny chleb/makaron, grube kasze,...),
- co najmniej jeden produkt mleczny podczas dnia - jogurt, kefir, mleko, maślanka, ser żółty, twarożek, odpowiedniki roślinne, a najlepiej dwóch,
- pojawienie się przynajmniej raz w tygodniu porcji ryby,
- ocena ilości potraw smażonych,
- stały dostęp do wody mineralnej,
- brak w jadłospisie: nektarów, napojów, smakowych jogurtów/produktów mlecznych (lub kontrola ich składu), gotowych wyrobów cukierniczych, słodkich/słonych przekąsek.

Warto również zapytać o jakość stosowanych przypraw – te typu Kucharek, Vegeta bądź kostki rosołowe, nie powinny być w ogóle stosowane.

Jadłospis szkolny

W szkołach zazwyczaj serwowane są jedynie obiady, składające się z zupy oraz drugiego dania. Chociaż dań do oceny jest mniej, nie zwalnia nas to z obowiązku zweryfikowania jadłospisu. Tutaj również powinniśmy kierować się pewnymi zasadami. Znając menu wcześniej, możemy łatwiej skomponować przekąski, które dzieci wezmą ze sobą do szkoły.

Przeglądając jadłospis, powinniśmy zwrócić uwagę na:rybs
- obowiązkowy dodatek warzyw do II dania,
- podanie przynajmniej jednego produktu białkowego (mięso, ryba, rośliny strączkowe, soczewica) w zupie lub II daniu,
- pojawienie się dodatku pełnoziarnistego w zupie lub II daniu (np. makaron brązowy, ryż brązowy, grube kasze),
- częstotliwość pojawiania się produktów smażonych podczas tygodnia,
- podanie napoju do obiadu – najlepiej wody bądź naturalnego soku/kompotu bez cukru,
- brak gotowych wyrobów garmażeryjnych lub instant.

Tutaj również warto dowiedzieć się, jakie dokładnie przyprawy są stosowane do wykonania wszystkich potraw. Warto poruszyć też kwestię zupy – pamiętajmy, że nie musi być ona koniecznie przygotowana na bulionie mięsnym. Bulion warzywny jest równie smaczny i wartościowy, rewelacyjnie zastępując ten klasyczny.

Niech jadłospis nie będzie dla nad tylko kolejną kartą z informacjami, których zawsze jest za dużo i łatwo się o nich zapomina. Pamiętajmy, że przedszkolne i szkolne menu to dla nas źródło niezbędnej wiedzy, która wpływa na rozwój naszych dzieci. Starajmy się chociaż raz w tygodniu spojrzeć na niego dokładnie i po krótce ocenić. Może akurat dzięki nam zajdzie pozytywna zmiana w placówce?

mgr Marta Malczek, dietetyk i edukator żywieniowy, zespół Akademii Zdrowego Przedszkolaka

 

 

 

Newsletter

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o tym co się dzieje w naszym przedszkolu
zapisz się na naszą listę mailingową.

Wszelkie prawa zastrzeżone © Miejskie Przedszkole nr 34 w Płocku.  Projekt i wykonanie: Hedea.pl